اتاق کوچکی که در آن حافظه، مثل دانههای شن از لای انگشتان لیز میخورد و گم میشود. نمایش من و شقایق، مامان، روایتگر لحظاتی است که مرز میان واقعیت و گذشته برای یک مادر به باریکی یک مو میرسد. در این فضای محدود، تماشاگر شاهد تلاش زنی است که در بستر بیماری، درگیر واگویههای ذهنی و مرور خاطراتی است که هر لحظه ممکن است برای همیشه در غبار فراموشی محو شوند.
ناهید حسینی در این تکگویی نمایشی به قلم محمد چرمشیر، نقش مادری را ایفا میکند که در حصار اتاقش، با سایههای گذشته دست و پنجه نرم میکند. این اثر که به کارگردانی خود او روی صحنه میرود، در مدت ۵۰ دقیقه، مخاطب را به تماشای فروپاشی آرام و در عین حال عمیق دنیای ذهنی یک انسان میبرد و تصویری از تنهایی و پیوند عاطفی میان مادر و فرزند را پیش رو میگذارد.
اگر به تماشای تئاترهای روانشناختی علاقه دارید که بر جزئیات رفتاری و روایتهای درونی شخصیتها تمرکز دارند، این نمایش انتخابی تأملبرانگیز برای شماست. این اجرا برای کسانی که به دنبال تجربهای صمیمانه در فضای پلاتو هستند و میخواهند درگیر قصههایی با لایههای عمیق احساسی شوند، محیطی مناسب ایجاد کرده است.
این نمایش از ۲۰ تا ۳۰ آبانماه ۱۴۰۵، هر روز ساعت ۱۶ در پلاتو حوزه هنری کرمانشاه روی صحنه میرود.
نظرات (۰)
در حال بارگذاری نظرات...