مرز میان واقعیت و توهم همیشه آن‌قدر باریک است که گاهی تنها با یک لرزش، جایشان با هم عوض می‌شود. در نمایش بودن یا نبودن، تماشاگر با روایتی روبه‌روست که زندگی و مرگ را نه به عنوان دو نقطه مقابل، بلکه به مثابه دو سوی یک حقیقت واحد به تصویر می‌کشد. در این فضای تئاتری، زمان در حرکتی سینوس‌وار میان گذشته و آینده در نوسان است و نور به عنوان عنصری زنده، راه خود را میان جهان‌های ممکن باز می‌کند.
علیرضا دریابیکی در این اثر با همراهی محمدرضا باهوش و تارا دودانکه، مخاطب را به تماشای رقصی میان ماده و حقیقت می‌برد. این اجرا که در کنسرواتوار تهران به صحنه می‌رود، تلاشی است برای بازنگری در آنچه چشمان ما به عنوان واقعیت می‌پذیرند. در طول پنجاه دقیقه اجرا، صحنه به میدانی برای پرسشگری درباره ماهیت هستی تبدیل می‌شود و مخاطب را در میانه‌ی دو وضعیت بودن و نبودن رها می‌کند.
این نمایش برای کسانی که به آثار کلاسیک شکسپیر با نگاهی مدرن و فلسفی علاقه دارند، گزینه‌ای تأمل‌برانگیز است. اگر از تئاترهایی که به جای روایت‌های خطی، بر تصویرسازی‌های ذهنی و مفاهیم انتزاعی تمرکز دارند لذت می‌برید، این اجرا فضای مناسبی برای ذهن پرسشگر شما فراهم می‌کند.
این اجرا از چهارم تا ششم آبان‌ماه ۱۴۰۵، هر شب رأس ساعت ۲۱ در کنسرواتوار تهران برگزار می‌شود.
نظرات (۰)
در حال بارگذاری نظرات...